Duo

Thuis heb ik wat kleine canvasboards geprepareerd. Dat wil zeggen, met een of twee tubes acrylverf wat kleur gezet op de vierkante paneeltjes. Met een brede borstel gaat dat vooruit en het levert een interessante structuur op waarop ik meteen met wat dikkere verfstreken aan de slag kan gaan.

Hanne neemt een toffe houding aan zodat ik geneigd ben het volledige model erop te zetten, ondanks het kleine formaat van 25 bij 25 centimeter. Toch weiger ik mijn kleinste penseel te gebruiken. Met een penseel van 8 millimeter breed begin ik eraan. Omdat ik de ondergrond wil laten meespelen in het schilderijtje werk ik rustig en bedachtzaam. Ik neem de tijd om goed te kijken voor ik iets schilder. Ik heb al gemerkt dat ik op die manier veel geconcentreerder werk en het eindresultaat fris blijft.

De toffe houding nodigt uit om het model volledig in beeld te brengen.

Halfweg de les ben ik tevreden over wat ik gemaakt heb. Ik heb niet meteen het gevoel dat ik dat nog veel beter kan maken. De verhoudingen zitten goed, de kleuren staan stevig met sterke contrasten. Ik heb nergens te veel details gezet. Als ik hier te veel aan toevoeg wordt het wellicht minder goed. Dus besluit ik nog een extra werkje te maken. Dit keer dan toch een portret.

Zo gezegd, zo gedaan. De compositie staat er snel op. Ik geef het model de ruimte om voor zich uit staren, dat werkt altijd. Opnieuw werk ik behoedzaam. Ik neem de tijd om goed te observeren. Daarna tracht ik de toetsen meteen op de juiste plaats neer te mikken. Die methode geeft het werkje een impressionistische uitstraling. Details zijn in dit geval niet zo belangrijk. Al moet alles toch op de juiste plek terechtkomen om het te doen werken. In het gelaat ben ik er goed in geslaagd de stevige penseeltrekken goed te laten uitkomen. Daardoor komt de vorm nog sterker tot uiting. Hoewel de achtergrond al gekleurd was, ga ik er nog eens over om het felle rood wat te dempen. Dat brengt het geheel terug in balans.

Klein portret met welgemikte penseeltrekken.