Spontane verftoetsen

Het schooljaar loopt stilaan naar zijn einde. We kunnen nog drie weken besteden aan de laatste pose van het jaar. Dan wordt het tijd om op te ruimen en de week daarop kunnen we de tentoonstelling voorbereiden. Omdat het redelijk hectische tijden zijn, heb ik geen vooropgesteld plan. Recent heb ik een reeks doeken besteld en die komen nu van pas. Ik kies een kleiner exemplaar uit om nog eens een portret te maken.

Bij de eerste zitting zet ik de compositie op en werk meteen goed door. Tegen het einde van de les heb ik het doek vol geschilderd. Toch ben ik eerlijk gezegd niet bijster tevreden. Ik ben wat te onstuimig te werk gegaan waardoor de gelijkenis ver zoek is. Er klopt een en ander niet aan het gelaat en de kleuren klikken nog niet in elkaar. Er is met andere woorden nog werk aan.

De tweede les besteed ik veel tijd aan correcties en tracht de achtergrond wat rustiger te maken. Dat lukt aardig, al blijf ik knoeien met het gezicht dat te lang uitvalt. Na de tweede pauze besluit ik dit werk volgende week verder aan te passen. Nu heb ik nog genoeg tijd om een tweede werk op te zetten.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik werk snel en heel spontaan. Dat doe ik wat te weinig, realiseer ik me nu. Al besef ik dat spontaan werken niet altijd even goede resultaten oplevert. Te vaak stel je na een half uur vast dat het alle kanten opgaat, zonder deftig einddoel in zicht.

Strak opgebouwd met stevige penseeltrekken.

De laatste les werk ik eerst verder aan mijn oorspronkelijke portret. Ik pas de mond nog een beetje aan en werk de kleuren hier en daar bij. Dan ben ik best tevreden. Het wordt stilaan moeilijk om goede foto’s van mijn werk te maken. Waar ik de vorige jaren vaak merkte dat de foto’s de fouten maskeerden, merk ik nu dat de foto’s het werk niet tot zijn recht laten komen. Mijn schilderijen zijn dus beter dan vorig jaar. Toen kon ik me moeilijk voorstellen dat mijn werk nog beter kon. Ondertussen weet ik dus beter. Da’s een fijn gevoel.

Het tweede portret krijgt nu een extra laag en zet ik zo dikker in de verf en steviger in kleur. Bij dit portret tracht ik zo goed mogelijk de spontane verftoetsen te behouden. Ik denk dat ik er goed in geslaagd ben. Met behoud van een boeiende wisselwerking tussen vage toetsen in de achtergrond en scherpere streken in het gelaat zelf. De nadruk komt vanzelf op het gezicht liggen. Sterk werk, al zeg ik het zelf.

Scherpe en vage toetsen combineren tot een sterk beeld.