Tussendoor

Voor de verandering ga ik nog eens ’s morgens naar de les. Altijd leuk om de vrienden van de ochtendklas terug te zien. Natuurlijk heb ik dan maar één les om een schilderijtje te maken. Het geeft me een gevoel van vrijheid omdat ik al een uitvlucht heb voor de fouten die er straks te zien zijn: “ik had maar één les!”.

Uiteraard werk ik toch goed door en staat de compositie na een half uur al op het doek. Er komt een behoorlijke kunstgreep bij kijken want het model ligt neer terwijl ik die arm volledig op m’n rechtopstaande blad wil krijgen. Ik draai het beeld dus een behoorlijk stuk om die arm van de rechterbovenhoek naar middenonderaan te laten lopen. Als Philippe komt kijken, geeft hij natuurlijk een opmerking over de richting van die arm. Uiteindelijk besluit ik na de pauze mijn blad effectief gekanteld op te stellen zodat het plaatje terug klopt. De volgende keer dat Philippe langskomt snapt hij m’n bedoeling!

Ik schilder nu wat ik zie, en ik kan de richtingen van het model gemakkelijker overnemen, terwijl de compositie wel blijft wat ik in gedachten had. Om de compositie wat steviger te maken, schilder ik er de kussens en lakens bij in enkele vlotte borstelstreken. Uiteindelijk besteed ik vooral aandacht aan de arm. Daar ben ik op het einde echt tevreden over. Die zit vormelijk goed in elkaar. Ook kleur en tonaliteit heb ik goed te pakken. Alleen jammer dat ik in het gelaat niet hetzelfde niveau haal.

Stevig opgebouwde arm met geslaagde lichtwerking.

Hoewel dit slechts een studie is, heeft dit werkje wel iets. De compositie staat sterk en ik ben tevreden over hoe ik die arm heb aangepakt. De vraag is of een gewone toeschouwer ook merkt dat het hier om die arm gaat. Allicht krijgt het hoofd nu ten onrechte te veel aandacht door de lichte punten erin die ook door hun kleur weer aandacht opeisen. Als ik die donkerder maak, kan ik het misschien nog rechttrekken. Hoewel ik dan ook vormelijk wat fouten zal moeten herstellen. Dat is voor een andere keer…