Gulle beemden

De laatste zomerschilderdag van dit jaar neem ik opnieuw de fiets. Dat vind ik altijd fijner dan met de wagen te rijden, al moet ik dan een beetje uitkijken wat ik meeneem. Ondertussen weet ik wat ik dan thuis moet laten. Ik twijfel nog even of ik die oilbars die ik onlangs kocht wel wil meenemen. Lang duurt die twijfel niet, al weet ik nog niet hoe ik dat natte werk op de fiets terug thuis zal krijgen. Da’s een zorg voor later.

Goed op tijd ben ik ter plekke. Er is een beetje verwarring over de verzekering om op het terrein van de Gulle Beemden zelf te kunnen schilderen. Na wat getreuzel en in het volle besef dat er nog nooit ongevallen zijn gebeurd tijdens het schilderen, gaan we op zoek naar de leuke plekjes. Aanvankelijk lijkt het een moeilijke locatie. Er is geen overweldigend beeld waar je niet omheen kan. Op deze locatie moet je op zoek gaan naar de kleine verrassende hoekjes.

De nieuwsgierige ezel, of had hij vooral aandacht nodig?

Zelf vind ik de ezel die ons geduldig gadeslaat wel interessant. Hij staat vlak bij het hek en lijkt niet van plan meteen andere oorden op te zoeken. Hij blijft niet de ganse tijd stilstaan, maar hij kijkt me vaak genoeg nieuwsgierig aan zodat ik er toch een portret van kan maken. Na een tijdje is hij me toch beu en zoekt een ander plekje in z’n wei op. Zo krijg ik wel zicht op de knotwilgen die de weide omzomen met een boerderij in de verte. Een  klassiek Vlaams landschap dus dat goed dienst doet als tweede opwarmertje.

Door de omheining kan je de knotwilgen zien die de wei afboorden. 

Ondertussen zijn mijn vrienden aangekomen en lopen we samen over het terrein op zoek naar interessante uitkijkjes. De standbeelden die her en der de tuin verlevendigen zijn best de moeite waard. Niettemin verkies ik de verwaarloosde serres waar de klimop welig tiert bovenop het dak. Met een stel knotwilgen op de voorgrond lijkt het me een leuk tafereel.

De oilbars geven heldere kleuren, maar exact werken is niet mogelijk.

Het werk met die oilbars vind ik best leuk. Al is het niet eenvoudig, soms vermengen de kleuren zich terwijl ik dat niet wil, terwijl ze niet mengen als het wel de bedoeling is. Het lijkt er een beetje van af te hangen welke kleuren ik gebruik, maar ook welke kleur ik bovenop een andere zet. Ook het feit of de sticks al opgewarmd zijn, lijkt een rol te spelen. Door achteraf in de ‘verf’ te krassen kan je nog toffe effecten toevoegen. Een leuk materiaal om mee te experimenteren. Al blijft precies werken geen optie. Maar dat is op zich niet slecht voor mij. Ik ben te vaak met de details bezig.

De weelderige wisteria overwoekert de open bergruimte.  

In mijn aquarellen slaag ik er steeds beter in om die details meer te suggereren dan ze echt uit te werken. Door verder vooral met grote vlakken te werken, wordt het beeld ook sterker. Al blijf ik de voorbereidende schets vaak nog interessanter vinden.

De voorbereidende schets van de wisteria.

Mijn werkje met de oilbars had ik gemaakt in een tekenblok. Ik klap die voorzichtig dicht, fiets naar huis en haal die daar meteen terug uit de fietstas. Het schutblad is wel smerig, maar het werk is nog intact. Dat schutblad maak ik later wel proper. Na het schilderen halen we onze werken op van de tentoonstelling in het cultuurcentrum van Heist-op-den-Berg. Nadien sluiten we gezellig af op een terras met een hapje en een drankje(s). We kijken nu al uit naar volgend jaar. Maar onder de vrienden smeden we plannen om tussendoor nog samen te komen.