Kloostertuin Vorselaar

Net als vorig jaar is de eerste bestemming Vorselaar. Dit keer bezoeken we de binnentuin van het klooster middenin het dorp. Het is alweer een verrassende ontdekking, zelfs voor mensen die in Vorselaar wonen.

De binnenkoer waar we uitkomen vanaf de ingang oogt wat kaal. Al zijn de kloostergangen wel de moeite. Alleen vragen die behoorlijk wat werk met de overdaad aan perspectief en kleine details. Vandaag laat ik dat aan me voorbij gaan.

Als we verder doorgaan langs de kerk bereiken we de ruime parktuin. Het eerste gedeelte is het mooist, met een vijver en grote treurwilg. Nadat ik me geïnstalleerd heb, komt de conciërge zeggen dat ik daar niet mag zitten omdat de zusters na de middag naar de tuin komen. Ik beloof de man dat ik tegen de middag alweer weg zal zijn.

Ik heb altijd een zwak gehad voor treurwilgen en vijvers.

Na een losse studie van de treurwilg zoek ik verderop een plekje in de schaduw. De parktuin zelf is keurig onderhouden, iets te keurig als je ’t mij vraagt. En weinig of geen bloemen te bespeuren. Gelukkig wel enkele bomen om beschutting te zoeken tegen de felle zon. Onder een grote catalpa vind ik mijn vrienden terug. Daar vandaan hebben we een mooi zicht op de kerk met de treurwilg en ook op de catalpa. Meer hebben we als zomerschilder niet nodig.

Oefeningetje met pastelkrijt.
Kleine studie van de treurwilg.
De takken van de catalpa boven mijn hoofd.
De catalpa van onderuit bekeken.