Collega’s

Vandaag is het model ziek. Hopelijk wordt ze gauw weer beter. Voor de schilderklas treedt dan het noodplan in werking. We zoeken een vrijwilliger tussen de studenten die een uurtje wilt poseren. Dat betekent dat we drie portretten kunnen schilderen. In zekere zin best een welkome afwisseling. Koen stelt zich al vlug kandidaat zodat we snel aan de slag kunnen.

Koen is een rustige kerel, dat komt wel goed met het poseren. Veiligheidshalve neem ik een klein formaat want een uur is snel om. En als je een portret schildert, wil je toch dat het min of meer gelijkend is. Door m’n eigen getreuzel kom ik terecht op een plekje aan de rand van de groep. Ik bekijk Koen daardoor van schuin achteraan. Niet gemakkelijk om zo een gelijkend portret te maken. Wel interessant op zich omdat ik (alweer, ik lijk haast bezeten) tegenlicht heb. We vliegen er maar meteen in.

Koen, van schuin achteraan bekeken.

Na een uurtje staat Koen er op. Helemaal gelijkend is het niet, herkenbaar wel. Uiteindelijk is zijn gelaat maar een klein deel van het schilderijtje geworden. Het kaspel vind ik geslaagd, het is vlot en zonder al te veel detail opgezet. Ook het licht heb ik goed beet, je voelt het volume van het hoofd. Het straffe blauw in de achtergrond heb ik in de laatste minuten wat zachter gemaakt. Het helpt die felle lichten naar voren te brengen.

Koen is bereid nog een half uurtje extra te zitten. Of zijn blik op onze werken er wat mee te maken heeft, durf ik niet beweren. Ik besluit niet verder te werken op het schilderij maar pak een schetsboekje en wat stiftjes boven, zet me op een ander plekje en maak een tekening met een dun en dik stiftje. Het zit niet helemaal goed, maar de gelijkenis heb ik nu wel te pakken.

Tekening met stiftjes.

Na de pauze is Albert bereid om te poseren. We gaan er alweer een uurtje tegenaan. Om niet opnieuw zo’n vreemd portret te moeten maken, verplaats ik me. Op een of andere manier vraagt Albert om een warmer kleurpalet. Ik duik meteen in bruine en rode tinten. Ook dit portret lukt aardig. Er zitten enkele details niet helemaal goed, maar de gelijkenis is wel in orde. Leuk om de collega’s te portretteren. Dat wordt een leuk aandenken voor later. Bijna jammer dat het bij twee gebleven is.

Albert, ernstiger dan hij is.