Experiment

De eerste naakstudie van dit schooljaar starten we met een heel mooie houding. Omdat onze groep zo groot is, heeft Philippe besloten om het model centraal te plaatsen zodat we er ruim rond kunnen staan. Deze pose oogt echt langs alle kanten prachtig. Bij de eerste sessie kom ik wat later binnen, maar dat maakt in dit geval dus weinig uit. Ik zet me uiteindelijk pal voor het model.

Eerste opzet met schrale achtergrond.

Na de eerste les ligt de compositie vast, zijn de kleuren bepaald en staan de volumes al stevig op papier. De achtergrond is nog vaag gehouden maar verder sta ik er goed voor. Op het haar heeft Philippe net dezelfde opmerking als mijn werk van gisteren: te veel strepen, te weinig volume.

Achtergrond en model verder uitgewerkt. De schaduw op het dijbeen is inderdaad erg donker.

Daar werk ik dan de tweede sessie aan verder. Ook de achtergrond zet ik nu flink in de verf. Iets voor het einde van de les weet ik even niet hoe ik verder moet. Ik verzet me dan maar en begin alvast een nieuw werk op te zetten. Op het einde van de les bespreek ik mijn eerste werk nog even met de meester. De diepe schaduwen onder de arm lijken op zwarte gaten in het werk. Daar moet ik zeker wat aan doen. En ook het grote verschil in aanpak en kleur van de achtergrond en het model zelf vind Philippe storend. Daar zit te weinig binding tussen. Mijn argument dat ik de figuur er net wou laten uitspringen, haalt niet veel uit. Enfin, ik weet wat ik de laatste les moet doen.

Het gezicht zit nu meer in de schaduw.

Uiteindelijk zijn die zaken snel aangepast. Ik verzacht de schaduwen van het dijbeen onder de arm en breng wat meer kleur in de achtergrond. Ondertussen heb ik zelf gemerkt dat het gelaat veel te licht was en daardoor niet echt klopte in het plaatje. Ook daar werk ik nog wat aan verder. Na een half uur ziet het er veel beter uit.

Door met te concentreren op het waarnemen blijft dit schilderij fris.

Dat geeft me nog ruim tijd om verder te experimenteren op het andere schilderij. De opzet zit al goed zodat ik meteen kan verderwerken. Ik zet al zoekend verftoetsen op het werk en probeer daarbij niet al te veel na te denken. Ik concentreer me voornamelijk op het observeren en tracht spontaan te schilderen. Bij het mengen let ik uiteraard op wat ik doe, maar ik probeer niet al te braaf te schilderen. Ik vind zelf dat ik vaak te beredeneerd werk. Dat resulteert dan in wat koele, fletse schilderijen. Ik merk al snel dat het resultaat oplevert. Door het schilderij veel meer vanuit de waargenomen kleuren op te bouwen wordt het erg levendig.

De kleuren mogen eens wat feller.

Tegen het einde merk ik dat ik alweer naar zwakkere kleuren neig. In het laatste halfuur stop ik er doelbewust nog wat extra kleur in. Hier en daar staat het nu wellicht wat te scherp. Maar wat is het heerlijk om op deze manier te schilderen.