Geborgen

Terwijl we wachten op de meester installeert J zich al in een knusse pose. Ze stapelt enkele kussens op elkaar, gooit er een laken over en vleit zich er dan overheen. Het levert alweer een prachtig beeld op.

Omdat ik eigenlijk nog eens een portret wou schilderen had ik een wat kleiner doek uit de kast gehaald. Van de plek waar m’n ezel staat kan ik haar gezicht echter niet zien. Er zit niets anders op dan me aan te passen dus ga ik op zoek naar een groter doek. Een langwerpig formaat is uitermate geschikt voor deze houding. Nadat Philippe de belichting heeft uitgezocht kunnen we eraan beginnen.

De compositie komt al tot uiting in de vlakmatige opbouw.

Wanneer de grote kleurvlakken uitgezet zijn, merk ik dat het een sterke compositie wordt. Er zit een golvende beweging in die voor een mooie dynamiek zorgt, terwijl het tafereel zelf wel ingetogen blijft.

Tegen het einde van de eerste sessie staan de kleuren er vrij goed op en komen de volumes al duidelijk uit. Zoals het nu vooruit gaat, lukt het misschien wel in twee sessies?

Na de eerste sessie zit er al diepte in dit schilderij.

Na een week vakantie moet ik even zoeken om de draad terug op te pikken. Nu zie ik toch enkele mankementen die ik graag zou aanpakken. Dat het laken anders over de kussens gedrapeerd ligt, daar kan ik me wel aan aanpassen. Maar de plooien mogen gerust wat sterker gezet worden.

Wat me vervolgens stoort is de vorm van het bed in de achtergrond. Die perspectief klopt helemaal niet, het lijkt scheefgetrokken. Philippe merkt overigens op dat het te hoekig staat, als een blok beton. Nu hij het zegt, kan ik er ook niet meer naast kijken en zie ik dat het afbreuk doet aan de zachtheid van het totale beeld.

Dat is gelukkig snel aangepakt. Ik trek de perspectieflijnen recht en maak ze veel minder scherp. Ik breng met een breed penseel nog een laag verf op het bed met de juiste kleur om een verbinding te creëren met de voorgrond. In het lichaam zelf breng ik meer details, net als in de achtergrond.

Veel details en contrast toegevoegd.

Tijdens de laatste sessie pak ik eerst de achtergrond aan. Er zitten te veel kleurovergangen in die de aandacht opeisen. Vervolgens concentreer ik me even op die rechterhand. Na wat zoeken vind ik de juiste toetsen. Ook het voetje lukt vrij snel.

De rest van de les zwoeg ik op de onderrug die in de schaduw ligt. Het is echt zoeken naar de juiste kleuren en nuances, aartsmoeilijk… Uiteindelijk geraak ik niet helemaal waar ik hoopte uit te komen. Dat neemt niet weg dat ik wel content ben met het eindresultaat.

Mooi werk, dixit meester Philippe!