Lancia

Voor de tweede oefening rond het aanpassen van een kleur, kies ik voor een blauwe Lancia Aurelia in een Italiaans landschap. Deze klassieker onder de auto’s heeft een prachtig gestroomlijnde contour. Ik ga voor een drastische aanpak en besluit de auto in zijn complementaire kleur weer te geven.

Van een foto werken begint stilaan routine te worden. De compositie is ten slotte al gemaakt, het is maar kwestie van die over te brengen op het witte blad. Eerst de grote vlakken op de juiste plek mikken is niet zo erg moeilijk. En eens je die houvast hebt vallen andere lijnen en vlakken al snel in de plooi. Al blijft het lastig om de uitgepuurde vorm van die wagen correct in perspectief te zetten.

Net als de vorige keer pak ik eerst de achtergrond aan. Het landschap is hier beperkt tot de hoek linksboven. Ik hou het vlakmatig omdat de aandacht naar de voorgrond moet gaan. Maar de gepleisterde muur met de vlekken op is niet zo eenvoudig te schilderen. Vooral omdat die niet te veel aandacht mag krijgen.

Het omzetten van het blauw naar oranje valt eigenlijk best mee. Het verplicht je wel om echt grondig naar die weerspiegelingen te kijken. Op het dak en de koffer van de auto is een donker streep zichtbaar, eigenlijk is het de dakrand die je weerspiegeld ziet. En de zijkant van de auto weerspiegelt het landschap dat aan de linkerkant buiten het beeld valt. De lucht zorgt voor lichtpunten boven een donkerder horizon. Maar tegelijk zie je schaduwvlekken van het gebladerte van een boom op de auto vallen. Zo leer je dus echt goed kijken naar wat je ziet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.