Lips like sugar

Een nieuw jaar, een nieuwe schwung, dat hoop je dan toch. Ik ben er met veel goeie moed aan begonnen. Het uitgangspunt was vooral niet te veel nadenken. Een poging dus om spontaan te werken, meer intuïtief en op het gevoel. De eerste les vond ik op een of andere manier m’n draai niet. Om me wat af te leiden heb ik zelfs tussendoor een tweede doek van een imprimatur voorzien. Ook iets met felle kleuren wat dan weer commentaar oplevert dat ik het leven blijkbaar nogal zonnig bekijk. Zelf denk ik dat het dient om een en ander te compenseren.

Enfin, na de eerste les staat er iets op mijn doek. Eerlijk gezegd vind ik het weinig geïnspireerd en nog minder inspirerend. De compositie is eerder zwak, zeker niet bijzonder, het beeld spreekt me niet bepaald aan, de figuur zit moeizaam in elkaar, er zitten te veel fouten in. De kleuren hebben wel iets harmonieus, al vind ik ze een beetje flets. Kortom, de zin om hieraan door te werken staat op een laag pitje.

Magere opzet, povere compositie, zwakke opbouw, weinig inspirerend…

Na een week sta ik er niet positiever tegenover. Integendeel, ik zie het niet zitten om hierop door te werken. De fouten kan ik wel verbeteren, daar heb ik geen schrik van, maar het beeld op zich boeit me niet. Ik besluit nogal stoutmoedig om het werk te overschilderen. Daarbij de commentaren van mijn medestudenten compleet negerend.

Na drie uur heb ik van een onding een stevig portret gemaakt. Alles is rigoureus overschilderd, meteen dik in de verf met stevige penseeltrekken en sterke contrasten. Akkoord, hier is nog wat werk aan, maar ik heb een stevig basis neergezet. Hier wil ik met plezier nog een les aan doorwerken.

Nu het werk droog is, kan ik er opnieuw deftig aan verder werken. Tegen het einde van de vorige les, lukte het nauwelijks nog er extra verf op te zetten. Op droge verf werken, vind ik zalig. Je moet de kleuren dan wat preciezer mengen, ze moeten passen bij de ondergrond. Het grote voordeel is dat de kleuren veel intenser worden. De droge verf is ondertussen iets matter geworden waardoor de verse verf er sterk mee contrasteert. Dat geeft prachtige diepe kleuren die het schilderij doen zinderen. Een andere techniek die ik de laatste tijd wat vaker gebruik, is met een ‘droge’ borstel over de onderliggende laag te schilderen. Dat kan je perfect met een andere of contrasterende kleur doen. Optisch vermengen beide kleuren zich met elkaar wat uitmondt in een coloriet dat je niet op het palet kan mengen. Heel knap als het goed lukt, en dat doet het stilaan meer.

Stevig portret, meer dan levensgroot, een mooie uitdaging.

Gek eigenlijk hoe je vorderingen blijft maken. Regelmatig vrees ik aan mijn limiet te geraken. Dan denk ik echt: dit is het beste wat ik kan. Maar enkele weken later, maak je toch iets dat beter is dan al het voorgaande. Prettig gevoel.