Plaasters

Na de eerste kennismaking met portretschilderen van foto’s, wordt het tijd om de zaak eens van wat meer kanten te bekijken. En dat moet je letterlijk nemen. We gebruiken nu plaasteren beelden als model. Het voordeel is nog altijd dat die wel stil zitten. Maar moeilijker dan bij foto’s is het driedimensionale. De beelden hebben volume en afhankelijk van de belichting en plaats waar we staan, levert dat een heel ander beeld op.

Deze oefeningen zijn dus een pak lastiger, we moeten zelf het driedimensionale overnemen op een plat vlak en tegelijk zelf een compositie bepalen. Maar tevens moeten we het grijswitte karakter van de beelden meepakken. Dat betekent alweer grijstonen mengen en goed kijken of er toch niet wat extra kleur inzit vanwege belichting van lampen of het daglicht dat de schaduwen oplicht en kleurt.

Deze opdracht vind ik veel boeiender en dat zie je aan het resultaat. Dit gaat terug meer over schilderen en minder over kopiëren. Bij zo’n plaasteren kop is het toch weer opletten geblazen met de verhoudingen en de plaatsing op het blad. Mijn schildertechniek wordt terug losser en vlotter, maar ook directer. Bovendien leent deze aanpak zich meer tot experimenteren en zoeken. Wat in een foto al vastligt, kan je bij het schilderen van een beeld zelf gaan opzoeken. Dat levert veel interessanter werk op.

De eerste plaasteren kop verrast me toch weer, de verhoudingen zitten niet goed.
Deze karakterkop is een plezier om te schilderen.
Rome is niet op een dag gebouwd, deze romein is wel op een les geschilderd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.