Laat me

Vandaag heb ik zin om eens wat anders te doen. Te vaak blijf ik hangen in een academische aanpak. Hoewel er niet per se druk wordt uitgeoefend om het model correct en natuurgetrouw te schilderen, blijft het wel een aspect dat je moeilijk kan negeren in een academie.

Uiteindelijk moet je werk toch op een aantal aspecten beoordeeld worden. Of beter gezegd, om iets te leren moet je kunnen verwoorden wat beter kan. Daarbij komen aspecten als compositie, kleur, contrast, techniek, verhoudingen en ‘schilderen wat je ziet’ onvermijdelijk naar boven. Het is nu eenmaal eenvoudiger om iets zinnigs te zeggen over een schilderij als je het kan vergelijken met het onderwerp dat geschilderd wordt.

Bijgevolg ben je als schilder geneigd om te schilderen wat je ziet. Al was het maar om zinloze gesprekken te vermijden over interpretatie van kleuren. Al moet ik toegeven dat we daar in de hogere jaren een behoorlijk ruime vrijheid hebben. Niettemin merk ik bij mezelf een neiging om braaf of academisch te schilderen. Het zal ook wel de aard van het beestje zijn.

Vandaag wil ik nog eens een poging ondernemen om wat vrijer te werken. Soms helpt het om met een gek idee te beginnen. Laat ik eens een schilderij maken met een spalter, een platte borstel van vijf centimeter breed. Dan wordt het moeilijk om me in details te verliezen. Bijkomend voordeel is dat het met zo’n spalter goed vooruit gaat.

De sierlijke houding van het model met een intense belichting werkt best inspirerend. Al snel staat de compositie op mijn doek. De figuur snijd het doek horizontaal door. Ik zorg voor een kleurcontrast in de voor- en achtergrond terwijl ik beide tonaal gelijkwaardig maak. Dat helpt om de figuur naar voor te laten komen. De borstelstreken geef ik wel een andere richting, achteraan eerder verticaal, vooraan eerder horizontaal.

Behoorlijk tevreden over dit experiment met de grove borstel.

Door de grote borstel moet ik me beperken tot grote vlakken. Op zich geen probleem, als de lichte en donkere partijen goed zitten en de contrasten sterk genoeg zijn, komt er vanzelf volume in het werk. Uiteindelijk is er hier en daar toch nood aan wat details. Door de zijkant of de hoekpunt van mijn borstel te gebruiken, kan ik de nodige details aanbrengen, al lukt dat niet zo precies als ik het normaal zou willen. Vandaag neem ik die onnauwkeurigheid er met plezier bij. Het geeft mijn schilderij een spontane en krachtige indruk.