Staand figuur

Om de modellen een beetje te sparen en ongelukken te vermijden, hanteren we doorgaans altijd zittende of liggende poses. Het mannelijke model wil best eens een staande houding aannemen. Als hij het zelf voorstelt, gaan we niet flauw doen. Al snel blijkt dat dit echt niet eenvoudig is. Waar je bij zittende houdingen gemakkelijk punten met elkaar kan verbinden door horizontale of diagonale lijnen te trekken, blijkt dat nu niet te kunnen. Het wordt daardoor heel wat moeilijker om de verhoudingen correct over te nemen. Waar we geleerd hebben om zo veel mogelijk te werken met verbindingslijnen tussen relevante punten, valt dat kader deels weg. Hier en daar goed meten, is bij een staande pose niet te vermijden.

Ook al heb ik de menselijke verhoudingen ondertussen behoorlijk in de vingers, dit blijkt een goeie test. Ik merk dat ik regelmatig moet corrigeren, vooral in de verhoudingen van de benen. En zelfs nu twijfel ik nog of het wel goed zit. Het klopt nog altijd niet helemaal, maar het is zeker aannemelijk. Uiteindelijk hebben mensen niet allemaal exact dezelfde verhoudingen. Een kleine afwijking is dus best aanvaardbaar.

Omdat ik hier maar twee lessen aan kon werken, heb ik de achtergrond summier uitgewerkt. Ik heb vooral aan het lichaam gewerkt. Het is misschien iets te rood van kleur. Anderzijds zit de harmonie wel goed, de kleuren blijven coherent over de ganse figuur. Dat lijkt eenvoudiger dan het is. Ik heb sterk op de vorm gewerkt. Die zit naar mijn gevoel wel goed.

Het is in de afwerking en het zetten van de toetsen dat ik graag wat meer tijd had gehad om daar een stap verder te zetten. Te vaak werk ik aan de academische aspecten, vorm, compositie, kleur en hou ik vast aan de correcte weergave, waardoor ik te weinig aandacht heb voor de schildertechniek zelf. Ik zou meer aan de manier van schilderen moeten werken. Ik ben de laatste tijd wel aardig opgeschoten in het brengen van sfeer. Nu moet dat zich nog gaan uiten in de manier van schilderen. Goed, er blijft werk aan de winkel.