Dynamisch

Door de opgetrokken benen krijgt deze zittende houding een dynamisch aspect. Al snel besef ik dat dit beeld in een vierkant formaat sterk tot zijn recht zal komen. Door het model diagonaal in het beeldkader te plaatsen — hoofd linksboven, voeten rechtsonder – creëer ik extra spanning. De zigzag in de opgetrokken benen versterkt dat dynamisch gevoel nog eens. Al zeg ik het zelf, dit is een sterke compositie. De meester beaamt het.

Een sterke dynamische compositie.

De aanzet schiet goed op. Als ik geïnspireerd ben en weet waar ik naartoe wil, lukt het vaak vlot. Al voel ik een zekere druk ontstaan om dit in de uitwerking niet te verknoeien. Tijdens de tweede les schiet het niet erg op. Ik blijf te veel bezig met minder belangrijke details en aarzel om interessantere zaken zoals het gelaat en de handen aan te pakken.

Het figuur is goed gemodelleerd tegen een minder gedefinieerde achtergrond.

Tijdens de laatste zitting raadt Philippe me aan om meer contrast te leggen tussen het model en de achtergrond. Als schilder heb ik de vrijheid om zaken te dempen of net te benadrukken. En inderdaad, tonaal is er allicht te weinig verschil tussen voor- en achtergrond.

Bij het hoofd wordt dat probleem zeer duidelijk. Doordat er geen direct licht op valt en ik de achtergrond licht en fris heb gehouden, komt het gezicht er niet goed uit. Door de achtergrond te verdonkeren en iets meer kleur in het gezicht te gebruiken, draai ik de rollen effectief om. Ook de sofa in de achtergrond maak ik donkerder en minder afgebakend, wat de sfeer verbetert.

Door het verhoogd contrast wordt het beeld krachtiger.

Wanneer ik het tapijt en de rand van het bed op de voorgrond enkele tonen donkerder maak, krijgt het beeld meer zeggingskracht. Nu besef ik dat ik het gerust nog sterker in de verf had mogen zetten. Dit staat uiteindelijk nog behoorlijk ver af van het echte clair-obscur. Jammer genoeg was het de laatste sessie.

Het is de eerste keer dat ik na drie sessies toch nog verder zou willen werken. Op zich is dat goed nieuws. In wezen wil dat zeggen dat ik mijn grenzen aan het verleggen ben. Of was het simpelweg te weinig concentratie de voorbije weken?