Fris

Gisteren heb ik nog doorgewerkt aan het wat grotere schilderij. De belangrijkste verbetering zit in de hand. Die was vorige week wel vlot gelukt. Net daardoor zag ik niet dat het eigenlijk wat te klein was. Philippe wijst me er bij het begin van de les op. Da’s altijd beter dan op het einde…

Die aanpassing gaat best vlot. Ik merk tot mijn eigen verbazing dat ik de vingers maar twee kootjes had gegeven. Dat verklaart natuurlijk waarom de hand te klein was! Dat is bij deze opgelost. De rest van de les knoei ik vooral verder aan de achtergrond. De achtergronden zijn op dit moment een werkpunt voor mij. Ik kan niet zeggen dat het me goed afgaat.

Vorige week was ik halfweg de les al een nieuw schilderij begonnen. Nu ik het terug bekijk valt de frisheid ervan me op. Ik heb het op korte tijd opgezet en ben al snel met stevige verfstreken aan de slag gegaan. Dat lijkt te lonen. Vandaag zal ik de achtergrond moeten aanpakken. Spannend.

Alsof hij doorhad dat ik wel een aanmoediging kon gebruiken, komt Philippe me vertellen dat ik goed bezig ben met deze achtergrond. Het hangt allemaal beter aan elkaar. Het doet deugd om zo’n compliment te krijgen. Al volgt er nog wat detailkritiek. Dat is uiteraard de bedoeling van les te volgen. Ondertussen weet ik dat hij doorgaans een punt heeft. Zelfs als ik niet helemaal overtuigd ben van wat hij vertelt, probeer ik toch de nodige aanpassingen te doen. Uiteindelijk blijkt het vaak inderdaad een verbetering.

De donkere schaduwen vindt hij wat te zwart waardoor het haast gaten worden. En in enkele rondingen heb ik de ‘begrenzer’ niet genoeg in de verf gezet. Ook de verschillende plans in het schilderij moet ik wat beter aangeven. Hier en daar is het inderdaad niet helemaal duidelijk wat voor en achter elkaar ligt. Niet gemakkelijk om daarmee aan de slag te gaan. Uiteindelijk heb ik wel de indruk dat het beter wordt.

Voor deze achtergrond ben ik vertrokken van de realiteit en dat levert een mooier resultaat op.