Gerust

Na enkele schilderijen op groter formaat wil ik wat kleiner werken. Een kleiner doek vind ik meer geschikt voor een portret. Laten we dat dan maar doen. Ik wacht even tot het model een houding gekozen heeft, dan kan ik een geschikte plek uitzoeken zodat ik haar gezicht kan zien. Mijn medestudenten hebben de neiging een plaats in te nemen nog voor het model zich geïnstalleerd heeft. Ik kies liever een mooi standpunt uit. Dat betekent dat ik ofwel moet onderhandelen om een plekje vrij te maken, ofwel, wat ik meestal doe, iets verder achteruit ga staan, op de tweede rij. Dan vind ik altijd wel een ruimte die me genoeg uitzicht biedt.

Als ik eenmaal geïnstalleerd ben, blijkt het alweer een prachtige houding te zijn. En alles welbeschouwd sta ik iets te ver voor een deftig portret. Bovendien ligt het model neer, wat voor een portret echt niet gemakkelijk is. Het wordt dus een eigenzinnig portret, met torso, borsten, een dij en een arm. Ik zie de compositie al meteen voor me. Da’s wel gemakkelijk, geen gezoek of gepieker, ik kan meteen beginnen. Na een uurtje ben ik aardig opgeschoten. De compositie is bepaald, de vormen staan er goed op.

Licht en donker al opgezet in grote vlakken.

Nu kunnen we beginnen controleren en verbeteren en op zoek gaan naar de juiste kleuren. Dat vlot aardig in het lichaam, het been en de arm. Aan het hoofd moet ik veel sleutelen om de verhoudingen een beetje deftig te krijgen. Het blijkt inderdaad niet zo gemakkelijk om een liggend hoofd te schilderen. Tegen het eind van de les merk ik gelukkig dat ik op de goede weg zit.

De kin staat nog te donker, die valt nu te veel op.

In de tweede les maak ik de kleuren wat warmer. Het model krijgt meer volume zodat ze minder breed lijkt. Het gezicht geef ik een volledig nieuwe laag waarbij de grootste fouten worden weggewerkt. Halfweg de les besluit ik nog een studie te maken op papier zodat ondertussen mijn nieuwe verflagen kunnen drogen.

Bij het begin van de derde sessie valt het me op dat de kin nog altijd te donker staat. De achtergrond achter het model vraagt ook te veel aandacht en het laken voorop oogt te flets. Ook het been vooraan is te kort, zegt de meester. Enfin, we werken nog heel wat details af in de laatste les. Halfweg besluit ik dat het voldoende is. Soms moet je weten wanneer je moet stoppen. Ik amuseer me nog met de studie van vorige week. Een beetje los en vrij schilderen doet af en toe deugd.

Portret met torso en zo.