Krullen

De laatste maandagse schilderles van dit jaar starten we met een nieuwe pose. Die twee weken onderbreking van de kerstvakantie vind ik nogal lang. Niet echt het moment om nog eens op doek te werken, bedenk ik. Met een groot vel geprepareerd papier en een uit de kluiten gewassen spalter (een brede platte borstel, in dit geval zes of zeven centimeter breed) ga ik aan de slag. Ik heb wel zin in wat experiment.

Al vrij snel staat het centrale figuur er in grote lijnen op. Zoals beloofd, zal ik deze keer de achtergrond opbouwen vanuit de waarneming. Al maak ik wel een keuze. Omdat ik die tafeltjes en ezels niet zo boeiend vind, besluit ik twee collega’s die aan de andere kant het model schilderen als inspiratie te nemen. Zo vertrek ik tenminste uit de realiteit en blijft het interessant.

Na een paar uurtjes zwoegen, bekom ik een verrassend resultaat. Het grootste deel van het doek is mager en grof geschilderd. Ook de figuren op de achtergrond zijn vaag geschilderd zodat ze niet herkenbaar zijn. Ook niet gelijkend trouwens. Toch zorgen die figuren voor een sfeervol beeld. Gelukkig heb ik tijd gevonden wat extra aan het portret te werken met een kleiner penseel. Dat geeft een mooie spanning tussen het ruwere aanzetwerk en de ferme toetsen in gelaat en haar waardoor die de aandacht naar zich trekken.

Die krullen in het haar vind ik zelf prachtig, al heb ik er maar een paar minuten aan gewerkt.

Het is duidelijk dat ik meer deze weg op moet gaan. Al blijft het zelfs nu kriebelen om alle tekortkomingen en fouten nog te gaan wegwerken. Dat is echt iets dat ik moet afleren. Ik moet onthouden dat zo’n ruwe opzet toch best sprekend kan zijn, als ik maar zorg dat er een focuspunt in het schilderij zit. De meeste kijkers zien trouwens de fouten die ik zie toch niet. Enfin, een mooie opsteker zo tegen het jaareinde.