Liggend portret

Als extra oefening op portret heb ik besloten bij de laatste pose van S. drie keer een portret te maken. Ik heb even geen zin om drie weken aan hetzelfde schilderij te werken.

De eerste week heb ik snel een vrij plaatsje gevonden. Wanneer ik geïnstalleerd ben, besef ik plots waarom: de voet van de lamp staat pal in de weg, tenminste, als je het lijf wil schilderen. Dat stoort me niet voor het portret, al valt het licht daardoor wel frontaal op het model.

Tijd om er tegenaan te gaan. Zo’n liggend portret vraagt naar mijn gevoel toch wat context om goed over te komen. Ik zet het hoofd daarom niet te groot in het blad. Zo kom ik wat in de problemen met de borst die door de rand wordt afgesneden. Ik moet wat te veel schipperen om het beeld in evenwicht te houden waardoor het plaatje uiteindelijk niet echt klopt. Verder zijn de ogen iets te hard opgezet, ze lijken er een beetje opgeplakt.

De tweede sessie zet ik me kort bij het model zodat ik haar hoofd van bovenaf bekijk. Dat levert een interessant beeld op, al merk ik dat het niet gemakkelijk is om alles goed in verhouding te zetten. Terwijl ik ermee bezig ben lijkt het oké, achteraf moet ik toegeven dat er toch wat aan schort. De hand is nog het best geslaagd.

In de derde sessie zie ik het iets ruimer en lonkt het experiment. Ik zet de grondlaag op in grote vlakken met donkere kleuren. Daar werk ik met dikke verf overheen. Ik vind het wel fijn met grote penselen op een kleiner formaat te werken. Het wordt een plezant experiment met verf en kleur. Het finale resultaat valt me tegen. Ik heb me niet genoeg geconcentreerd op de compositie en de volumes waardoor het geheel rammelt.