Paletmes

Het vierkante formaat is me de vorige keer goed bevallen. Bij deze zittende houding past dit formaat ook goed. De compositie ligt al spoedig vast. Het hoofd plaats ik in de hoek rechtsboven, de linkerhand laat ik centraal aan de linkerkant uitkomen. De rechterhand komt daardoor centraal onderaan. Het zorgt voor dynamiek in het plaatje. Onderaan neem ik wat risico door het echte steunpunt buiten het beeld te laten vallen. Dan is het oppassen dat het dijbeen niet te zwaar gaat lijken.

Eerste opzet…

Na de eerste opzet zie ik dat het goed komt met de compositie. Nu concentreer ik me op het aanpassen van de verhoudingen. De achtergrond vul ik nogal spontaan in. Ergens bevalt het me wel, al besef ik dat het moeilijk wordt om daar eenheid in te bewaren.

De achtergrond eist meer aandacht op dan het model.

Na de paasvakantie lukt het niet zo goed de draad terug op te pikken. Ik knoei vervaarlijk verder aan de achtergrond, die almaar drukker wordt, met steeds meer kleur en steeds minder samenhang. Ondertussen werk ik veel omzichtiger aan het model zelf. Mijn schilderij begint stilaan uit elkaar te vallen.

In de laatste les wordt het erop of eronder. Het model heb ik rustig en beheerst geschilderd, de achtergrond heb ik wat onstuimiger met een paletmes bewerkt. Om het geheel terug aan elkaar te breien besluit ik met het paletmes de achtergrond gelijkvormiger in te vullen en meteen dezelfde techniek toe te passen op het model.

Ook in het model zelf heb ik met het paletmes gewerkt, al besef ik nu dat ik meer mag durven.

Hoewel ik het plezant vind om eens met wat anders dan een penseel in de weer te zijn, bevalt het eindresultaat me niet geweldig. Al vind ik het lang niet zo slechts als bij het begin van de les. Ach, een experiment af en toe kan zeker geen kwaad. Ik weet nu tenminste dat met een paletmes werken nog moeilijker is dan het lijkt.