Rugzicht

Naar goede gewoonte ben ik weer eens wat te laat in de klas zodat ik genoegen moet nemen met de ruimte die nog overblijft. Op zich geen slechte plek, met de modellen dit jaar en de centrale plaatsing is er altijd wel wat moois van te maken. Maar ik stel vast dat ik dit model voor de derde keer in profiel zal schilderen. Maf.

Ik vind in de bergruimte van de klas nog een groot doek dat ik vorig jaar al gekocht had. Met een afmeting van 80 op 120 past het nog net op de ezel, maar ik merk wel dat ik me wat anders moet organiseren. Doorgaans zet ik mijn tafeltje met het palet voor mijn ezel. Dat helpt me om afstand te houden van het werk. Anders sta je voor je het beseft met je neus tegen het doek te schilderen. Nu past het tafeltje er niet meer voor, want dan kan ik niet aan de onderkant van het doek!

Nadat ik mijn draai gevonden heb, begin ik er vol goede moed aan. Al vrij snel staat de compositie erop. Ik heb eerst het middelpunt gezocht van wat ik in beeld wou brengen en heb vervolgens het hoogste en laagste punt vastgelegd. Van daaruit heb ik alle andere verhoudingen opgebouwd. Dat ging ontzettend vlot. Zo zie je maar, van binnen naar buiten werken, is zo’n slecht idee niet.

Tegen het eind van de eerste les staat het model er stevig op.

In de tweede sessie werk ik het lichaam verder uit. De rug, de schouder en de arm krijgen wat meer volume. De contour van de voorkant zet ik wat scherper aan. Ook het gezicht geef ik wat meer details, al vindt Tine dat ze er op het schilderij veel ouder uitziet. Maar ik ga deze les vooral op zoek naar de kleuren in de schaduwpartij van de rug en de arm.

Tussendoor vul ik de achtergrond in, al ben ik daar niet erg tevreden over. Ik zou meer naar waarneming moeten werken, maar wat ik waarneem in de achtergrond vind ik niet echt inspirerend. Lastig toch, die achtergronden!

De arm is te rood en daardoor te opvallend geworden.

Voor de verandering besluit ik eens een derde les door te werken aan een schilderij. Met dit grote formaat kan dat zeker geen kwaad. Al gaat het er vooral om dat ik ondertussen goed genoeg kan schilderen om beter te worden. Tot nog toe had ik na twee lessen vaak het gevoel dat ik aan mijn grens zat. Nu denk ik, hoop ik, dat ik nog beter kan.

Het eerste wat ik aanpak is de rug en de arm. Dat te grote contrast moet eruit. En die rug is me ook wat te braaf gezet. De rug wordt een stuk donkerder, de arm minder rood. Al snel zit het een pak beter en kan ik me toeleggen op het gezicht. Ik merk dat de contour niet helemaal klopt, te onscherp staat en niet goed uitkomt tegen de achtergrond. Dus pas ik de achtergrond aan en maak meteen de contour veel scherper. Het oor stond te laag, dus gaat het naar boven. De lippen maak ik wat voller en plots is ze een stuk jonger en trekt ze beter op het model. Daarna hoef ik enkel de hand nog wat te verbeteren en we zijn rond.

Het frisse blauw in de achtergrond creëert diepte en zodat de voorgrond sterker uitkomt.

Ik pruts het laatste uur nog aan de achtergrond. Die verandert nog een keer of vijf. Het eindresultaat is niet geweldig, maar al beter dan de vorige versies. Ik neem me voor om volgende keer vanaf het begin vanuit de waarneming te vertrekken. Beloofd!