Streng

Soms is het zinvol om eens door te werken aan een schilderij. Wanneer ik op doek werk, wil ik graag een mooi resultaat afleveren. Dan is het nuttig om drie sessies aan dezelfde houding te werken. Zo heb je tijd om wat meer aan details te werken, dingen in vraag te stellen en zaken te verbeteren. Maar af en toe heeft dat allemaal niet zo veel zin…

Het middelste stuk staat er na de eerste les al goed op.

Zoals wel vaker staat de houding er na de eerste les vrij goed op. Aan de hand heb ik meteen genoeg aandacht besteed, want ik weet uit ervaring dat die volgende keer toch iets anders zal liggen. Ook de torso pak ik meteen deftig aan. In de tweede sessie werk ik de achtergrond uit en werk dan eindelijk wat verder aan het gezicht. Tussendoor breng ik hier en daar nog wat verbeteringen aan.

Er schort wat aan die ogen…

Vandaag zwoeg ik het grootste deel van de drie uur op het portret. Het valt me vandaag op dat J. weliswaar goed stilzit, maar dat ze te veel luistert naar wat er verteld wordt. Met haar gezicht reageert ze voortdurend op wat er om haar heen gebeurt. Dat maakt het best moeilijk om dat portret goed te vatten. Dit lijkt op een uitvlucht en dat klopt wel een beetje. Het lukt vandaag gewoon niet zoals ik het wil. In het laatste uur veeg ik de ogen en mond zelfs nog weg om het opnieuw te proberen. Het eindresultaat is een strenge stuurse versie van J.

Het is niet geworden wat ik gehoopt had. Ik heb overal wat te veel aan gewerkt waardoor alles evenveel aandacht opeist. Volgens Philippe moet ik niet alles zo nauwgezet uitwerken, dan lijkt het alsof ik de toeschouwer alles moet voorkauwen. Ik mag gerust wat aan de verbeelding overlaten. Maar geloof me, dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Al is het gezicht beter opgebouwd, het is te stroef geschilderd.