Leaning sideways

Vorige week was ik iets te laat in de les. In de praktijk komt het erop neer dat je dan niet meer kan kiezen waar je met je ezel wil staan. Ik doe daar doorgaans niet moeilijk over. Net doordat je geen keuze hebt, kom je uitdagingen tegen die je anders omzeilt. Meestal kiest men een voor- of zijaanzicht. Maar wat is er mis met een mooie rug? Niets, behalve dat het danig moeilijk is. Dit keer heb ik nog geluk dat S. opzij kijkt. Zo kan ik er nog een glimp van een portret in verwerken.

Het bepalen van de compositie verloopt vlot. Omdat het model naar rechts kijkt, wil ik haar aan de linkerkant plaatsen. Dat geeft wat ruimte voor die blik van haar. Dat betekent dat ik links het beeld radicaal doorsnijd. Eens de eerste vlakken erop staan, merk ik dat het iets te radicaal is. Door dwars door de rug te snijden, valt de volumewerking in duigen. Ik besluit alles enkele centimeters naar rechts te schuiven zodat er achter de hals en de holte van de rug nog wat van de achtergrond te zien is. Dat werkt zoals gehoopt. Het lichaam komt op die manier los van de achtergrond en krijgt terug zijn volume.

Vanaf dan verloopt het best vlot. De figuur zelf zet ik op met groene aarde. Dat is altijd een veilige keuze omdat er weinig kleurkracht in zit. Je kan er letterlijk elke kleur bovenop zetten. Dat doe ik al meteen in de schaduw. Om het model los te trekken van de achtergrond maak ik die met roden en blauwen behoorlijk donker, maar ook fel. Daar krijg ik gegarandeerd een opmerking over. Want zo wordt het moeilijk om voor- en achtergrond in evenwicht te houden. Tegen het einde van de eerste les werk ik de lichte partijen uit in heldere kleuren die een goede basis zijn om volgende week het schilderij af te werken.

Eerste opzet met groene aarde.

In de tweede les gaat het uiteindelijk om details. Bij het gelaat worstel ik even met de ongebruikelijke hoek vanwaar ik kijk. Al helpt dat in zeker zin wel om goed te kijken. Het is de schaduw in de wang die me parten speelt. Aanvankelijk is die te donker en te bol, waardoor er een gat in haar wang lijkt te zitten. Uiteindelijk slaag ik erin de juiste volumes weer te geven, al is het niet honderd procent gelijkend. Dat is vanuit deze hoek haast onmogelijk.

De tweede helft van de les werk ik verder aan de rug en de schouder. Als het eenmaal af is, lijkt het allemaal eenvoudig. Maar dat is het toch niet. Uiteindelijk ben ik erg tevreden over de rechterdij die over het linkerbeen is geslagen. Dat komt goed over in het schilderij. Dat was aanvankelijk niet het geval.

Geslaagde compositie, met wellicht net iets te felle kleuren.