Odalisk

Dit keer is de houding de eenvoud zelve: gezeten op een bed, leunend tegen een paar kussens staart het model dromerig voor zich uit. Wanneer ik na een half uur de compositie in grote lijnen heb opgezet, doet het een collega spontaan denken aan de Odalisk van Ingres. En inderdaad, het heeft er een beetje van weg. Ik besluit niettemin me niet te meten met de grote meester en een eigen bescheiden versie te maken. Ik laat me wel verleiden om het plaasteren beeld dat ik eigenlijk nauwelijks kan zien, in de achtergrond te plaatsen, om toch het suggestieve in m’n schilderij binnen te smokkelen.

Tijdens de eerste zitting verloopt het schilderen zonder hindernissen. Ik maak niet te veel fouten en moet me niet te veel herpakken. De achtergond krijgt een vrij egale eerste kleur. Daarna bouw ik de kleuren in het lichaam zorgvuldig op. De losse toetsen helpen om de kleuren fris en levendig te houden. Terwijl ik tracht vrij natuurgetrouw te werken. Deze keer geen exuberante kleuren.

De achtergrond wil ik donkerder maken zodat de figuur sterker naar voor komt.

De tweede zitting besteed ik veel tijd en aandacht aan de achtergrond. Die wil ik eenvoudig houden zodat die zich niet naar de voorgrond duwt. Anderzijds moet ik toch voor genoeg contrast en tegelijk samenhang zorgen. Om de figuur goed te laten uitkomen maak ik de achtergrond wat donkerder, zeker naar de hoeken toe. Het plaasteren beeld houd ik onscherp zodat het de aandacht niet afleidt.

Pas in de laatste les besteed ik nog extra aandacht aan enkele belangrijke details. Het gezicht was al goed gelukt, daar hoef ik niet aan verder te werken. De voeten zagen er nogal flauw en vormeloos uit. Daar werk ik nog goed op door tot ze eindelijk met enkele stevige toetsen hun definitieve vorm krijgen. Aan de rug en de schouder pas ik nog een paar zaken aan om het sterker te maken. In de achtergrond werk ik enkele punten nog bij. Achteraf bekeken heb ik het gevoel dat er hier en daar nog wat aan schort, al weet ik zelf niet goed wat. Uiteindelijk begint dat stilaan moeilijk te worden, te bepalen wat er op een gegeven moment nog bij kan of moet.

Het sterker contrast tussen voor en achtergrond werkt.