Vlot en vrij

Bij afwezigheid van het dinsdags model heeft Philippe gelukkig een vervangster kunnen vinden. Een meisje met een donkere huid en een wilde bos haar, het is eens wat anders. Hoewel ik weer een beetje laat toekom, zit ik volle goeie moed. Omdat het vorige week zo goed liep en ik het jammer vond dat ik op papier had gewerkt, besluit ik vandaag een van mijn doeken te gebruiken. Eerst zoek ik een beschikbare plaats uit en bekijk wat ik van dat standpunt kan maken. Aangezien ik geen kleine doeken heb, moet ik wel op een groot formaat werken. Een serieuze uitdaging omdat we dit op een lesbeurt moeten afwerken. Er is in elk geval weinig tijd voor twijfel. Ik pak het smalste formaat dat ik heb, 60 bij 120 cm; dat wordt flink doorwerken…

Om vaart te maken, zet ik de compositie op als een tekening. Daarbij probeer ik van bij het begin zo precies mogelijk te werken. Na een kwartier staan de belangrijkste lijnen erop en begin ik een en ander na te meten, zodat ik straks niet in de problemen kom. Ik ben content met de compositie en zie niet meteen ernstige fouten. Nu is het een kwestie van keuzes te maken. Omdat het model op een wit laken ligt, kan ik daar gerust het doek zelf voor gebruiken. Ik duid enkel de schaduwpartijen aan en zet dan eerst de figuur op in grote vlakken waarbij ik meteen op zoek ga naar de juiste kleuren. Dat valt toch een beetje tegen met die donkere huidkleur. Het is even zoeken omdat de gebruikelijke ‘recepten’ niet werken. Na enkele pogingen zit ik wel dicht in de buurt. Om de compositie terug in evenwicht te brengen pak ik vervolgens de haarpartij aan. Die probeer ik van de eerste keer in de juiste kleur op te bouwen. Dat lukt vrij aardig. Ook de opgelichte vlekken op de krullen zitten vrijwel meteen goed, zowel de kleur als de lichtintensiteit. Dat geeft weer wat extra moed.

Na de pauze merk ik dat die donkere partij bovenaan nogal zwaar overkomt, vooral tegen de lichte achtergrond. Om dat te verhelpen zet ik er een neutrale kleur achter. Zodra ik merk dat het begint te werken, laat ik het los om me op het model zelf te concentreren. Eerst tracht ik het lichaam beter te modelleren door de grote schaduwpartijen wat donkerder te maken. Al wordt dan snel duidelijk dat ook de schaduwen op het laken best wat donkerder mogen. Nadat het lichaam wat meer vorm heeft gekregen, wordt het tijd om het gezicht aan te pakken. Een hoofd van onderuit bekeken, geeft altijd heel andere verhoudingen dan we gewend zijn. Aan de ene kant maakt dat het best moeilijk, al merk je wel beter wanneer het goed zit. Tegen de tweede pauze staat alles er op. Tijd om even te bekijken wat we het laatste uur nog moeten aanpakken.

Snel en kordaat geschilderd!

Het model merkt zelf op dat ze er een beetje sip uitziet. En dat klopt. We werken dus eerst nog wat door aan het gelaat. Stilaan komt het goed. Ik zet de arm nog wat steviger aan en werk enkele vegen op het witte laken weg. Op die manier kan ik de contouren wat sterker laten uitkomen. Op het einde breng ik nog enkele lichtere accenten aan op de arm en het dijbeen. De ruwe opzet van de benen laat ik zoals het is. De aandacht mag gerust via de arm naar het gezicht geleid worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.