Studie

Vorige week was ik wat te laat in de les. Volgens de spelregels kon ik dus geen aanspraak maken op mijn plekje van de les daarvoor. Dat was niet echt lastig want de aanzet die ik had gemaakt, vond ik niet bijster geweldig. Dus ben ik een nieuw werk begonnen. Met een portret op een halve steinbach kon ik wat kloeker werken. In de veronderstelling dat ik er slechts een les aan kon besteden, heb ik goed doorgewerkt.

De eerste aanzet.

Het resultaat na drie uur was zeker niet slecht, al was de gelijkenis pover en zat er een en ander scheef. Het ergste was nog dat de meester op het einde langskwam en het jammer vond dat ik er niet wat langer aan had kunnen werken. Hij besloot prompt om die pose deze week te hernemen. Eerlijk gezegd vond ik dat vervelend, want dan ben ik wel verplicht er op door te werken.

Het resultaat na de eerste sessie. Het staat wel fris. Het linkeroog staat ondanks een correctie nog te ver naar buiten.

Ik begin liever aan iets nieuws. Na zo’n eerste sessie van drie uur, is het verschil tussen begin en einde erg groot. Het witte vel papier verandert in die tijd in iets wat je gerust een schilderij kan noemen. Vandaag zal het verschil tussen begin en eind veel minder indrukwekkend zijn. Maar goed, we moeten erdoor.

Op de inmiddels droge ondergrond is het aangenaam werken. De natte verf contrasteert geweldig met die matte ondergrond. De onderschildering biedt de nodige houvast voor compositie, verhoudingen en kleurgebruik. Dat geeft me de vrijheid om stevig door te schilderen. Ondertussen tracht ik wel de fouten te verbeteren. Het groen van de t-shirt staat er snel terug op. Vervolgens pak ik het haar aan, waar Philippe ondertussen al verschillende opmerkingen over gemaakt heeft. Daar zaten te veel strepen in, alsof ik elk haartje wil schilderen, terwijl ik dat meer moet opbouwen in vlakken die de volumes benadrukken. Het meer als een kapsel bekijken dan als haar, zeg maar.

Daarna zet ik eerst de schaduwpartijen van de huid opnieuw in de verf om me vervolgens op de lichtere tonen en details te concentreren. Philippe merkt nog op dat ik de ogen te gelijkaardig heb geschilderd, alsof het ene oog een doorslagje is van het andere. Dat werkt niet, en zodra hij het zegt, zie ik het ook. Dezelfde opmerking geeft hij nadien nog over het herwerkte kapsel. De meester is streng vandaag, maar dat vind ik wel prettig. Hij daagt me uit om beter te worden. Dat is tenslotte de reden dat we naar de les komen.

Zelfs de scherpte van mijn toetsen moet er deze keer aan geloven. Het oog dat dichterbij staat, mag scherp aangezet blijven, maar het andere zou ik beter minder scherp zetten, zodat het visueel naar de achtergrond schuift. Dat is echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. Het lukt wel, maar uiteindelijk lijkt het nu te vaag.

Nu met een kapsel, steviger toetsen, meer kleur en beter uitgewerkte details. Ondanks de overblijvende mankementen wel tevreden.

Achteraf bekeken is het portret op zich niet helemaal geslaagd. Er zitten enkele details danig verkeerd. Anderzijds heb ik vandaag veel bijgeleerd, dat voelt wel goed.