The Polish singer

Ter vervanging van ons maandags model komt een Poolse dame enkele weken de honneurs waarnemen. Ze spreekt gelukkig Engels, weliswaar met een stevig Amerikaans accent. Al gauw vernemen we dat ze in Polen geboren is maar een tijd in Amerika heeft gewoond in de hoop als zangeres aan de bak te geraken. De dame is waarlijk een spraakwaterval. Ik besluit wijselijk haar toch wat te mijden, want als ze eenmaal tegen je begint te babbelen, geraak je er nauwelijks nog vanaf.

Ondanks die luidruchtige kant van haar, poseert ze wel goed. Ze neemt snel de juiste houding aan beweegt niet te veel, enkel haar ogen flitsen van hier naar daar. Maar dat is een zorg voor later. Tijdens de eerste sessie bepaal ik de compositie op een relatief klein doek. Ik besluit haar niet volledig te schilderen maar laat haar rechtervoet en linkerbeen buiten het beeld vallen. Dat levert achteraf gezien een enigszins intimistisch tafereel op. Ik experimenteer voor de achtergrond wat met een paletmes. Al bevallen de kleuren me niet geweldig.

Het beeld overtuigt niet door de fletse achtergrond.

In de tweede sessie corrigeer ik enkele fouten die ik nu duidelijker zie. Ik pak ook de achtergrond aan en zorg tegelijk voor meer contrast en voor meer harmonie. Dat klinkt misschien vreemd, sta me toe dat even te verduidelijken. Door de achtergrond donkerder te maken verhoog ik het contrast met de lichtere huid. Maar ik zorg wel voor meer harmonie door de kleur van die achtergrond beter te laten aansluiten bij de voorgrond. Het levert een veel sterker beeld op.

Hoewel ik de gelijkenis in het portret wel goed krijg, ben ik er niet helemaal tevreden over. Ik heb wat zitten knoeien aan de ogen. Dat heeft wel iets met dat rondkijken en knipperen te maken. Maar toch, een goed schilder past zich daaraan aan. En gebruikt het zeker niet als uitvlucht!

Op het eind van de tweede sessie zet ik nog snel een schets op met een detail van het model. In de laatste sessie werk ik het grootste deel van de les daaraan verder en tracht vlotte toetsen en frisse kleuren te bewaren. Dat levert een kloek geschilderde voet op. Achteraf gezien vind ik het jammer dat de hand niet zo goed herkenbaar is. De arm zit wel goed, tot aan de pols. Maar dan wordt het iets te vaag.

In deze spontane oefening vind ik die voet heel geslaagd.