Noah

Naast de academie tracht ik thuis extra te oefenen op portretten. Omdat ik er niet meteen een model beschikbaar heb, maakte ik vorig jaar enkele zelfportretten. Dit jaar wil ik wel even wat anders doen. Ik zou mijn huisgenoten kunnen vragen om te poseren maar dat doe ik hen liever niet aan. Dus ga ik met foto’s aan de slag. Het is lang niet hetzelfde als een echt model. In principe is het veel gemakkelijker want het omzetten naar twee dimensies is al gebeurd. Al is dat maar de halve waarheid. De moeilijkheid ligt erin terug volume te creëren, het te doen lijken alsof het niet van een foto geschilderd is.

In de eerste opzet maak ik al een kapitale fout: het gelaat is veel te kort.

Hoewel ik met een foto zou kunnen werken via projectie of het minutieus overnemen van verhoudingen, verkies ik dat niet te doen. Ik hang gewoon de foto op mijn ezel en begin op zicht te schilderen. Net dezelfde aanpak als wanneer ik zou schilderen naar levend model. Het grote voordeel is dat dit model echt wel stilzit, en beschikbaar is wanneer ik tijd heb.

Pas als het schilderij verder uitgewerkt is, merk ik de fout op.

Prettig om zo te werken, eerlijk gezegd. Ook al maak ik zo een behoorlijke fout. Waar ik vroeger misschien zou getwijfeld hebben om het aan te passen, aarzel ik nu niet om de nodige aanpassingen te doen. De kin laat ik een paar centimeter dalen. Dat komt erop neer dat ik de onderkant van de neus, de mond en de onderkaak helemaal moet overschilderen. Die inspanning levert wel een gelijkend portret op.

Noah, Olieverf op paneel, 70cm x 40cm