Stephanie

Twee weken geleden is mijn collega Stephanie (28) omgekomen in het Brusselse verkeer. Hoewel ik haar lang niet wekelijks tegenkwam, heb ik bij enkele projecten nauw met haar samengewerkt. Een van mijn eerste gedachten was dat het jammer was dat ik nooit veel met haar gebabbeld heb. Daarvoor waren we allebei te professioneel bezig. Tot ik besefte dat ik haar toch goed kende. De teksten die collega’s over haar schreven komen helemaal overeen met het beeld dat ik van haar had. Stephanie was een creatief talent, gedreven en gepassioneerd bezig. En ze wist goed waar ze naartoe wou.
 

Ik herinner me Stephanie, dat je – niet eens zo lang geleden – vertelde dat je mijn schilderwerk wel knap vond. Daar had jij het talent niet voor, zei je nog. Die opmerking verraste me zodanig dat ik vergat te zeggen dat ik wou dat ik illustraties uit m’n mouw kon schudden zoals jij dat deed. Had ik maar een greintje van jouw fantasie. Dan was ik al lang een groot kunstenaar, zeker weten.

En toch, ik denk dat het misschien ooit nog goed komt. Ik heb namelijk een portret van je gemaakt, van de foto die nu prominent op de redactie staat. Het is geen gemakkelijke foto om te schilderen. Schilders zoeken naar licht en donker, naar kleur en schaduw. Niet meteen te vinden op deze foto. Maar om de een of andere reden moest het die foto worden.

Bij de eerste poging zit ik te veel op de gelijkenis te letten.

Bij de eerste pogingen om een aquarel te maken, concentreer ik me te veel op de gelijkenis. Het resultaat oogt veel te braaf. Na wat goede raad van de meester maak ik een nieuwe versie die als schilderij veel meer overtuigt. Tot ik begin te beseffen dat jij het niet bent. Het klopt nog niet. Ik ben je toch iets beters verschuldigd.

De tweede versie is frisser geschilderd, maar de gelijkenis zit nog niet goed.

Bij de definitieve versie kan ik eindelijk zeggen dat jij het bent. Ik ben vooral heel tevreden over die ogen van je. Nu heb ik je te pakken. Zo heb je me de voorbije twee weken nog ontzettend veel geleerd. Niet te snel tevreden zijn, niet opgeven, blijven doorgaan tot het echt goed is. En geen schrik hebben om mijn fantasie te gebruiken om te zien wat niet voor de hand ligt. Minder zou je van mij niet verwachten, toch?

Stephanie Verbraekel (1989 – 2017)