21, Rue La Boétie

Een vreemde naam voor een tentoonstelling, zomaar een adres. Of toch niet zomaar? Het adres in kwestie is ook een roman van Anne Sinclair, journaliste en in dit geval vooral kleindochter van Paul Rosenberg. Rue La Boétie was de straat waar Rosenberg zijn galerie had waar hij onder andere Picasso, Braque en Léger vertegenwoordigde. Later kwamen er vele anderen bij waaronder ook Matisse. Al die avant garde kunstenaars zijn goed aanwezig op deze boeiende tentoonstelling.

Paul Rosenberg toont een Renoir in New York

De tentoonstelling wordt opgehangen aan het fascinerende verhaal van Rosenberg die resoluut de kaart van de modernisten trok en een indrukwekkende collectie van enkele honderden kostbare kunstwerken opbouwde. Maar Rosenberg was een jood en moest uitwijken voor de nazi’s. Hij bracht een pak kunstwerken in veiligheid en trok aan de vooravond van de tweede wereldoorlog naar Amerika. Zijn Parijse galerie werd tijdens de oorlog overgenomen en leeg geroofd. Zelfs de werken die hij in een kluis in Libourne had opgeborgen bleken niet veilig voor de Duitsers.

Expo van Picasso in La Boétie

In totaal verdwenen er zowat vierhonderd kunstwerken uit zijn collectie. Na de oorlog begon de lange zoektocht om die werken te recupereren. Dankzij zijn goede organisatie en minutieuze boekhouding wist Rosenberg na de oorlog een uitgebreide lijst op te stellen van zijn verdwenen bezittingen. Hij confronteerde galeristen met bewijsstukken en slaagde erin een groot deel te recupereren. Anne Sinclair heeft ondertussen de missie van haar grootvader overgenomen. Ze vermoedt dat er nog altijd meer dan vijftig werken niet terecht zijn. Met het boek en deze tentoonstelling wil ze een hommage brengen aan het levenswerk van haar grootvader.

In de tentoonstelling komt de houding van de nazi’s tegenover kunst ook aan bod. Hoe ze klassieke werken massaal roofden en opsloegen in mijnen. Alles werd verzameld voor het megalomane Fuhrer museum. Veel moderne kunst die niet in de smaak viel bij de nazi’s werd zelfs verbrand.

Vergelijking tussen entartete en ‘zuivere’ kunst.

In een zaal worden moderne schilderijen, de zogenaamde ‘entartete kunst’ vergeleken met ‘zuivere’ kunst die voldoet aan de normen van de nazi’s. Telkens worden twee werken met eenzelfde onderwerp naast elkaar gepresenteerd. Best verhelderend, al moet je dan vaststellen dat de werken die de nazi’s goedkeurden zeker niet slecht zijn. Maar je vraagt je net zo goed af wat er eigenlijk mis is met die modernen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.