Havenhuis en Museum De Reede

De tweede uitstap dit schooljaar brengt ons naar Antwerpen. We bezoeken er het imposante havenhuis van de Iraakse architecte Zaha Hadid en het nieuwe museum De Reede. Over de middag hebben we enkele uurtjes vrij die we zelf kunnen invullen.

Het Havenhuis doemt op uit de mist. (foto Catherine Van Merhaege)

Het havengebouw had ik al uit de verte gezien, maar als je er vlakbij staat, is het echt wel indrukwekkend. Zelfs met de mist erbij. Al merk je zo wel dat de sferische perspectief zijn werk al doet: de bovenkant van het gebouw lijkt in de wolken te verdwijnen. Onze gids legt grondig uit hoe het nieuwe administratieve gebouw zo goed als volledig los staat van het oude. Enkel de glazen lift verbindt beide werelden met elkaar. Zelfs de fundering van het ‘vliegende schip’ loopt onder het oude gebouw door.

Het schip torent hoog boven de bezoekers uit.

Het schip zelf steunt op een grote kolom op het binnenplein en een zuil voor het gebouw. Om het binnenplein luchtig te houden staat die kolom niet in het midden. Enkele grote diagonale steunbalken houden het zaakje in evenwicht.

We maken een wandeling via de bovenverdieping van het oude gebouw en de lift naar de onderste verdieping van het schip. Alles ziet er hypermodern uit, maar we maken toch de bedenking dat het niet bepaald gezellig aanvoelt. We zien veel wit, zwart en metaal maar ik kan me niet herinneren ergens planten te hebben gezien. Al is het misschien het mistige weer dat het gebouw z’n trieste aanblik verleent.

Het interieur oogt futuristisch maar geeft een koele indruk.

Na een verkwikkende lunch ga ik met enkele academici naar het Maagdenhuis en Museum Maeyer Van den Bergh voor de expo’s van Ecce Homo. De vraag rijst of hedendaagse kunst wel in een oud museum thuishoort. Ik weet het eerlijk gezegd niet. Zowel bij de oude als de nieuwe kunst vind ik knappe en lelijke dingen. Dus misschien past het toch wel bij elkaar.

Een vliegenier van Panamarenko spreekt me nog het meest aan.

Het museum De Reede is ontstaan uit de kunstcollectie van Harry Rutten die grafisch werk verzamelde van Goya, Rops en Munch. De vaste collectie op de eerste verdieping bestaat uitsluitend uit grafiek. De benedenverdieping wordt voorbehouden voor tijdelijke exposities. Nu is er werk te zien van Chun Kwang Young. Dat is best leuk om te zien, maar het werk boven lonkt.

Naar de etsen van Goya kan ik blijven kijken.

Het is fijn om het werk van drie grote grafische kunstenaars bij elkaar te zien. Zo kan je het werk beter situeren en ook voorzichtig vergelijken. Uiteindelijk stel ik mijn beeld over de kunstenaars toch een beetje bij. Ik ben nooit echt fan geweest van Edvard Munch en ook zijn grafisch werk kan me niet overtuigen. Félicien Rops kan fantastisch tekenen, maar in zijn grafiek gaat naar mijn gevoel veel verloren. Het lijkt alsof hij de techniek niet volledig beheerst. Dan is Francisco Goya toch wat anders. Niet alleen kon de man geweldig knap tekenen, zijn etsen zijn prachtig van compositie en opbouw. Alleen jammer dat de bedoeling van zijn prenten twee eeuwen later niet altijd meer helemaal duidelijk is.