Hodler en Moore

De uitstappen met vzw Bouts zijn behalve leerrijk ook altijd heel gezellig. Vandaag trekken we, behoorlijk vroeg, naar Bonn om er een overzichtstentoonstelling van Hodler te bekijken. In de namiddag staan Henri Moore en Hans Arp op het programma.

In zijn tijd was de Zwitser Hodler een succesvol schilder die verschillende prijzen won en best wat invloed had op zijn tijdgenoten. Dit overzicht geeft een boeiende kijk op de periode waarin de man leefde. Kenmerken uit de jugendstil, het symbolisme en het vroege expressionisme zijn in zijn werk gemakkelijk terug te vinden. In zijn vroege jaren was Hodler een verdienstelijk schilder, die vooral in zijn landschappen een eigen stijl en smaak ontwikkelt.

De man had een turbulent leven en misschien verklaart dat de wisselvallige kwaliteit in zijn latere werk. Al kan het ook wel liggen aan zijn vreemde smaak. Veel werken van Hodler hebben en eigenaardig karakter dat me zelden echt kan overtuigen. Of ligt het aan het feit dat we bij jugendstil denken aan een Klimt, bij symbolisme aan een Khnopff en bij expressionisme aan een Schiele? Tegen zulke voorbeelden is het moeilijk optornen.

Zijn interpretaties van de houthakker zijn boeiend om te zien. Dat is minder het geval bij de redenaar, die hij hoe langer hoe houteriger neerzet. Een van de meest pakkende werken is een doodsportret van zijn overleden vrouw. Dat is werkelijk sterk.

Dit is een van de doodsportretten.

Met het uitstekende weer voor de tijd van het jaar kunnen we tijdens de middag nog genieten van een terras en een wandeling op de daktuin boven het museum. Als tuin stelt het niet zo veel voor met dat volgens Duitse precisie gemillimeterd gras. Maar de opvallende torentjes geven een lekker futuristisch sfeertje.

De futuristische torens op het dak van het museum.

Na een korte rit naar Remagen bezoeken we daar het Hans Arp museum. Het gebouw op zich is al de moeite waard om te bezoeken. Het oude stationsgebouw langs de Rijn verbergt de ingang via een tunnel naar een lifttoren die je tot bovenop de heuveltop brengt waar de tentoonstellingsruimtes zich bevinden. Het uitzicht is prachtig, net als de tentoonstelling waar voor het eerst enkele van de grote beelden van Henri Moore niet buiten maar binnen een gebouw te zien zijn. Het doet je toch weer anders naar zijn semi-abstracte beelden kijken. Het formaat van zijn werken maakt ze van nature groots. De manier waarop zijn abstracte vormen vanuit een andere hoek een heel ander beeld opleveren blijft verrassen. Zeker wanneer dat plots veel minder abstract blijkt te zijn en je er een vrouwelijk figuur in herkent.

Het werk van Hans Arp boeit me wat minder. Het verschil in aanpak van de twee kunstenaars is ook groot. Waar Moore vanuit de werkelijkheid naar de abstractie werkt, vertrekt Arp vanuit de vormen op zich en zoekt naar hun poëtische kracht. Het is vooral de uitwerking die me bij Arp wat tegenvalt.

Na de rondgang met de gids is er nog ruim tijd om verder van de tentoonstelling te genieten. Al kiezen de meeste boutsers voor een drankje op het prachtige terras van het stationsgebouw met uitzicht op de Rijn.