Schipke

Omdat Swa — die nog wat ouder is dan ik — elke week met de fiets naar de zomerschilders komt, besluit ik dat ook te doen. Ik bedenk dat ik het grootste stuk langs de Nete kan rijden. Dat is in elk geval een rustige tocht. Maar ik vergis me daar toch een beetje in. Met mijn schilderkoffer, mijn zitje en nog extra papier in mijn fietszakken is het een gedaver van jewelste op het aardeweggetje vol putten. Van de gebruikelijke stilte in de Netevallei valt weinig te merken waar ik voorbij kom razen.

Uiteindelijk doe ik er ongeveer veertig minuten over en kom ik rond tien uur nat van het zweet ter plaatse. Dat belooft voor de terugtocht straks wanneer het allicht nog warmer zal zijn. Ik profiteer wel de ganse dag van vlotte verplaatsingen naar leuke schilderplekjes. Vandaag zoeken we telkens eerst een schaduwplekje en zien dan wel of we van daaruit iets leuks kunnen schilderen. Voor mijn eerste werkje rijd ik rond het maïsveld naast het Schipke zodat ik de gebouwen vanuit een andere hoek zie.

Zicht op het Schipke van de achterkant.

Nadien volg ik de Nete wat verder en kom uit bij een idyllische vijver in een bos. Daar is voorlopig schaduw genoeg onder de bomen.

Vlotte aquarel met goeie en minder goeie stukken.

De verkwikkende pauze met een drankje loopt iets langer uit. Met deze warmte staat de goesting op een laag pitje. Maar nadien zetten we ons aan de boord van de Nete met een mooi zicht op de meanderende rivier. Dat levert twee snelle aquarelschetsen en een nog snellere pastel op. Want ondertussen lonkt het cafeetje ons.

Studie van een bocht in de Nete, hier en daar zit het goed, daar en hier niet…
Wat sneller geschilderd, toch niet fris genoeg.
Op zwart papier geeft pastel sterke kleuren. Plezant om te maken.